Επιστολή (18)

 

Αγαπητέ μου Χαρίλαε,

Φίλε μου, τι γίνεται; Εμένα εδώ κάτω δεν έρχεται τίποτε άλλο να με αποσπάση από την ανία μου, παρά οι Αθηναϊκές εφημερίδες περί ώραν 3 μ.μ. καθ' εκάστην, οι διαλέξεις του κ.Φιλαδελφέως, αι συναυλίαι του κ.Πλουμιστού και τα συναφή.

Περσότερο όμως από αυτά θα μ' ευχαριστούσαν τα γράμματα των συγγενών και φίλων (εδώ, λίαν επικαίρως, μυρίζει κηδεία), τα οποία όμως είναι σπανιώτατα, διότι, πλην άλλων λόγων, μου λείπουν και τα θέματα που συντηρούν συνήθως μιαν αλληλογραφία.

Καταλαβαίνεις λοιπόν με πόση χαρά έλαβα το δικό σου γράμμα και με πόση απογοήτευση είδα τη συντομία του.

Εξ άλλου είναι αυτονόητος η απάντησις που θα σου δόσω στο ερώτημά σου. Διάβολε! Να δημοσιευθή η επιστολή μου. Και αν έχουν σκοπό να με βρίσουν (αν και δεν πιστεύω, διότι κατά βάθιος είναι ευγενείς άνθρωποι και καλοί) τόσο το καλύτερο. Τουλάχιστον θα διασκεδάσω για λίγο την επαρχιακή μου πλήξη.

Περιμένω γράμμα σου και σε φιλώ.

Κωστάκης

Πίσω

 

@ Επιστολή αχρονολόγητη, από την Πάτρα και τούτη σταλμένη. Σχετικά με τις διαλέξεις του αρχαιολόγου Αλ. Φιλαδελφέως που αναφέρονται εδώ, μου είχε πει η κ. Βαρβάρα Θεοδωροπούλου - Λιβαδά πως έτυχε τότε σε μια από αυτές να κάθεται κοντά στον Καρυωτάκη, παλιό γνώριμό της από το 1916. Κι αυτός, ενώ προσποιόταν ότι παρακολουθεί με προσοχή την ομιλία, της τρυπούσε κρυφά με μια καρφίτσα το πόδι -- άλλο ένα πειραχτικό δείγμα και τούτο της διχασμένης προσωπικότητάς του, που μόνο σ' όσους είχε σχέσεις φανερωνώταν. Εκείνο πάλι που γράφει για την επιστολή που πρέπει να δημοσιευθή, αναφέρεται στο ακόλουθο περιστατικό, που σημειώσαμε στα Aπαντα (σελ. 98-99), μαζί με τις σχετικές παραπομπές: Το Φεβρουάριο του 1928 ο κ. Β. Ρώτας είχε γράψει στο περ. Ελληνικά Γράμματα μια όχι και τόσο ευνοϊκή κριτική για τα Ελεγεία και Σάτιρες, στην οποία αμέσως έστειλε απάντηση ο Καρυωτάκης. Ο αρχισυντάκτης όμως του περιοδικού κ. Γ.Ν. Πολίτης μού είπε να γράψω του φίλου μου πως άν ήθελε να δημοσιευθή η απάντησή του, θα συνοδευόταν με σχόλια ίσως κάπως δυσάρεστα γι' αυτόν, πράμα που έγινε κατόπιν ύστερα από την παραγγελία του Καρυωτάκη να δημοσιευθή η επιστολή. Ο ίδιος έστειλε τότε μιαν άλλη, αρκετά τούτη καυτερή για τα Ελληνικά Γράμματα επιστολή στη Νέα Εστία, δημιουργώντας έτσι δυσαρέσκειες με ανθρώπους με τους οποίους δεν είχε άλλους λόγους να είναι ψυχραμένος. Ας σημειώσω τώρα πως η έκφραση «εδώ κάτω δεν έρχεται τίποτε άλλο να με αποσπάση από την ανία μου», που με αυτή αρχίζει η επιστολή, παρομοιάζει με την ακόλουθη, στην αρχή μιας άλλης επιστολής του, σταλμένη τον Αυγουστο του 1924 από την Τρίπολη στον φίλο του κ. Πέτρο Χάρη: Εδώ κάτω που μένω τώρα ετελείωσα το διάβασμα του βιβλίου σου. Φέρνοντας στο φως την επιστολή ο κ. Χάρης είχε σημειώσει: Εκεί κάτω στην επαρχία, στην απομόνωση. Ώσπου αυτό το "εκεί κάτω" έγινε το τραγικό "εκεί απάνω" η μοιράια Πρέβεζα (Ν.Εστία, 1 Ιανουαρίου 1943, σελ. 49)