Επιστολή (12)

 

17 - 6 - 27

Αγαπητέ Χαρίλαε,

Σε παρακαλώ να διαβιβάσης όπου δει τα θερμά μου συλληπητήρια δια τον απρόοπτον θάνατόν σου, τον οποίον με τόσον σπάνιαν εις τα χρονικά των νεκρών καλοσύνην και προθυμίαν έσπευσες ναμου αναγγείλης αμέσως, ο ίδιος.

Δεν έχω παρά να εξάρω τας υπέροχους αρετάς του μεταστάντος, του οποίου η πολυσχιδής κοινωνική, πατριωτική κλπ. δράσις, καθώς η μαρμαρυγή φωτεινού μετεώρου καταβαραθρωθέντος ήδη εις το άπειρον, φωτίζει ακόμη τον αιγληέντα ουρανόν της Δημητσάνης, εις πολλάς εμβάλλουσα σκέψεις τους αφελείς χωριάτας, απορούντας και διερωτωμένους το σόι άνθρωπος ήταν ο μακαρίτης.

Γαίαν έχοις ελαφράν, αείμνηστε Χαρίλαε.

Εμείς εδώ σε περιμένουμε για να κάνουμε το μνημόσυνό σου σε κάποιον υπόγειο ναό της Νέας Αγοράς.

Και για να σοβαρευτούμε, επειδή ενέσκηψε και ο σεβαστός κύριος Τμηματάρχης και μου ζητάει κάτι έγγραφα που έπρεπε ναχω γράψει, σου αναγγέλλω ότι το σπίτι μου είναι στη διάθεσή σου από την ερχόμενη Δευτέρα. Ο Θάνος έφυγε στη Θεσ/νίκη, όπου θα μείνη για δουλειά της Τραπέζης, συμπαραλαβών και τη συμβίαν του. Το ζεύγος δε των γέρων απέρχεται την Κυριακή δίχως άλλο εις Λουτράκιον. Έτσι το σπίτι θα είναι άδειο επί 20 μέρες τουλάχιστον.

Αν δεν ετελείωσαν οι εξετάσεις, δόσε σ' όλα τα παιδιά άριστα και έλα. Σου υπόσχομαι να περάσουμε περίφημα. Υπάρχει και μεζές.

Σε φιλώ

Κωστάκης

Πίσω

 

@ Με παιχνιδιάρικη έκφραση χρωματισμένη επιστολή, απάντηση σε μια με τον ίδιο τόνο γραμμένη δική μου, όπου του ανάγγελνα ότι τάχα είχα πεθάνει από τον καημό που δεν ερχόταν να με ιδή. μαζί μ' εκείνη του έστελνα κι ένα πρόχειρα γραμμένο αγγελτήριο της κηδείας μου, στολισμένο με κάτι παράξενα σκίτσα. Με τον ειρωνικό υπαινιγμό για την πατριωτική μου δράση υποδηλώνει πως είχε υπόψη πως και τα 4 χρόνια της στρατιωτικής μου υπηρεσίας, την εποχή της εμπόλεμης κατάστασης, τα είχα περάσει στην Αθήνα, απεσπασμένος σε διάφορα γραφεία.