Επιστολή (11)

 

Αγαπητέ Χαρίλαε,

Έλαβα τα γράμμα σου καθώς και την κάρτα σου για την γιορτή μου. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ.

Εγώ δε σου έγραψα τόσον καιρό από ασυγχώρητη καλοκαιρινή τεμπελιά. Έπειτα όμως από όσα μου έψαλες υποκύπτω...

Τι γίνεσαι, βρε τέρας; Δεν εννοείς να ξεκολλήσης από τα κατσάβραχα που, σαν άλλο Προμηθέα, σε κάρφωσε η καθηγητική σου μοίρα, ου μην αλλά και προσπαθείς να με συμπαρασύρης στην καταστροφή που ετοίμασε για σένα ο μεγάλος Δίας; Μάθε λοιπόν ότι δεν θα το κατορθώσης. Διότι για μένα εσοφίστηκαν οι κ.κ. Καφαντάρης και Κίρκος, πατέρες σύγρχρονοι θεών, άλλου είδους βασανιστήρια: οκτάωρος εργασία, ψυχία μισθού και άδεια γιόκ.

Και για να σοβαρευτούμε λιγο, αν και φοβούμαι ότι τώρα ίσα ίσα πρόκειτα να γίνω ευτράπελος, σού αναγγέλλω, αγαπητέ φίλε, ότι την άδεια, την οποίαν ίσως επιτύχω αργότερα, την επιφυλάσσω για τοταξείδι μου εις Παρισίους, παρακαλώ. Πρόκειται να πάμε με το θόδωρο, το Νικο, το Χρόνη κι άλλους ακόμη. Αν αυτοί το αναβάλουν θα φύγω μόνος, διότι έπεισα τον πατέρα μου να μου δώση τα έξοδά του ταξειδιού αυτού, με το σκοπό να μπορέσω να εγκατασταθώ όπως όπως εκεί. Αυτό το θεωρώ πολύ δύσκολο, αν λάβη κανείς υπ' όψιν την ανεργία που υπάρχει παντού, αλλά θα το επιχειρήσω. Δεν αποφασίζεις να έλθης κι εσύ μαζί μας; Δε θα ξοδέψεις πάνω από 6-7 χιλιάδες δρχ. Αλλά σε βεβαιώ ότι θα ανανεωθής, και θα επιστρέψεις σχεδόν ευχαρίστως στα δεσμά σου. Αν αυτό σου φαίνεται δύσκολο, πετάξου τουλάχιστον ως εδώ. Τι διάβολο; Δεν αισθάνεσαι την ανάγκη; Επήλθε τόσο γρήγορα η αφομοίωσις; Εξηντλήθη η αντοχή σου; Τέλος έγινες επαρχιώτης; Μου είναι αδύνατο να το πιστέψω. Αλλά φυλάξου.

Περιμένω γρήγορα νέα σου.

Και σε φιλώ

Κωστάκης

23 - 5 - 927

Πίσω

 

@ Στο γράμμα τούτο που μου έστειλε απαντώντας σ' ένα δικό μου, όπου και πάλι τον καλούσα να 'ρθη στη Δημητσάνα να με ιδή, καθρεφτίζεται πάνω απ' όλα η ψυχική του κούραση από την καθημερίνη ζωή του γραφείου, μια κούραση τόσο δυσκολοβάσταχτη γι' αυτόν, που δημιουργούσε διαρκώς μέσα του μια τάση προς απόδραση, χωρίς όμως να έχη και τη δύναμη να την πραγματοποιήση. Είχε σκοπό να παραιτηθή από τη θέση του, και εκτός από άλλα επαγγέλματα που φανταζόταν ότι θα μπορούσε να βρη στην Αθήνα, προπαντός λογάριαζε να πετύχη ένα τέτοιο στο Παρίσι. Το όνειρό του εξ άλλου να πάη εκεί ήταν ο συνηθισμένος επίλογος πολλών γραμμάτων του που μου έστελνε όταν απουσίαζα από την Αθήνα. Μα όταν πραγματώθηκε, όπως αναφέρω στα Aπαντά του, η ανικανοποίητη ψυχή του γέμισε με την αγωνία του κενού της. Το ταξίδι, όμως, που γι' αυτό μου γράφει, δεν τα κατάφερε τότε να το κάνη. Για τον Θόδωρο και Νίκο που αναφέρει, σημειώσαμε στην υπ' αριθ. 6 επιστολή. Όσο για το Χρόνη, πρόκειται για τον αδελφό του κ. Ν. Καρακάλου, φίλο κι αυτόν του Καρυωτάκη. -- Απόσπασμα της επιστολής δημοσιεύθηκε στα Aπαντα, σελ ΧΧΙΧ-ΧΧΧ.