Επιστολή (7)

 

Αγαπητέ Χαρίλαε,

Γιατί δεν ήρθες από το γραφείο; Σε περιμένω ως τις 1 1/2. Θέλω να σου πω και για το Δρομοκαΐτειο.

Κωστάκης

Πίσω

 

@ Ένα μπιλιέτο αχρονολόγητο, γραμμένο πάντως τον Ιούλιο του 1925, τότε που από την επαρχία που βρισκόμουν είχα έρθει τις διακοπές στην Αθήνα κι είχα πάει να τον ιδώ στο Υπουργέιο που υπηρετούσε, γωνία Πατησίων και Στουρνάρα. Όσο γι' αυτό που γράφει αναφορικά με το Δρομοκαΐτειο, σχετίζεται με κάποια φάρσα που του είχα τότε σκαρώσει, θέλοντας έτσι να του ανταποδώσω τα ίσα για όσα χωριστά συνήθιζε να κάνει. Γιατί εκτός από τις πολλές του φάρσες (μερικές από τις οποίες αναφέραμε στα Aπαντά του), και στις καθημερινές του ακόμα ομιλίες με τους στενούς του φίλους επινοούσε πλήθος μηθεύματα κάθε λογής με τόση επιδεξιοσύνη, που σ' όσους δεν εγνώριζαν τη μυθοπλαστική του ικανότητα, γινόταν αμέσως πιστευτός. Έπρεπε να προσέχω πολύ στα λεγόμενά του, μου 'λεγε ένα χρόνο πριν πεθάνη η Πολυδούρη, γιατί τόσο πολύ εμπέρδευε, στ' αστεία, την ψευτιά με την αλήθεια, που δύσκολα μπορούσε να καταλάβη κανείς την αληθινή κατάσταση των πραγμάτων. Γι' αυτό λοιπόν, μόλις απροειδοποίητα τον ξαναείδα ύστερ' από τρία χρόνια, κι αυτός με υποδέχθηκε με επιφωνήματα συγκίνησης και χαράς, αμέσως τότε εγώ καμώθηκα τον τρελό· έναν όμως τρελό ακίνδυνο ολοσδιώλου, έναν τρελό που εκδήλωσε την τρέλα του μονάχα με παραλογισμούς, ασυνάρτητες κουβέντες και μωρολογίες. Και τόσο καλά, φαίνεται, υποκρίθηκα αυτόν τον ρόλο, που ο φίλος μου το πίστεψε πως πραγματικά είχα χάσει τα λογικά μου, κι έτσι, αφού του πέρασε η πρώτη του κατάπληξη, μου διατύπωσε με τρόπο τη γνώμη του πως πρέπει να υποβληθώ σε θεραπεία, βεβαιώνοντας με τελικά ότι αυτός μπορούσε, χάρη στη θέση του εκεί στο Ιατροσυνέδριο, να φροντίση να μπω προσωρινά στο Δρομοκαΐτειο, ένα τέλειο νοσηλευτικό ίδρυμα όπως μου το χαρακτήρισε. Κι εγώ το δέχθηκα με προθυμία. Γιατί αντίθετα με τους άλλους φρενοβλαβείς, που το συνηθισμένο τους γνώρισμα αποτελεί η σταθερή πεποίθηση, πως όλοι τους είναι άνθρωποι ισορροπημένοι, απεναντίας εγώ προσποιήθηκα ότι παραδέχομαι για πράγμα βέβαιο την παραφροσύνη μου και τον παρακάλεσα να κοιτάξη το συντομότερο για την εισαγωγή μου σ' αυτό το φρενοκομείο. Μου υποσχέθηκε ότι θα ενεργήσει με ενδιαφέρον και να περάσω, πρόσθεσε, την άλλη μέρα για να μου πη το αποτέλεσμα των ενργειών του. Κι επειδή άργησα να περάσω, μου 'στειλε αυτό το μπιλιέτο στη διεύθυνση ενός θείου μου, αφού δεν ήξερε τη δική μου. Στη δεύτερη συνάντησή μας τού αποκάλυψα τη φάρσα μου. Αυτόςέβαλε αμέσως τότε τα γέλια και μια και βρισκόταν μόνος στο σπίτι (υπάρχει ακόμα, γωνία Ιπποκράτους και Κομνηνών, ιδιοκτησία τότε του πατέρα του), μου επρότεινε να μείνουμε μαζί, κι έτσι με φιλοξένησε 15 πάνω κάτω ημέρες.